28

Wiem, że nie ma się czym chwalić. Starość to nic fajnego. Ale notka ta powstaje nie ku chwale starości, a ku chwale Asi szalonej, która uraczyła mnie cudowną przesyłką. Banan rozświetlił me lico. Nie dość, że kartka buzująca radością:

To jeszcze prezent:

Łezka się w oku kręci, gdy sobie przypominam namiętne kupowanie tych pisemek młodzieżowych, które oferowały takie wypasione gadżety. Naprasowanka na pewno się przyda, bo trzeba bbędzie zaraz obrabiać londyńskie wspomnienia. Asiu, cenk ju soł macz!
Kartelucha przyszła we wtorek i rozpoczęła zabawną falę świętowania. We środę zadzwoniła jedna z babć, której akurat ta data pasowała na moje urodziny. We czwartek zadzwonił dziadek, który wprawdzie znał datę urodzin, ale nie wiedział jaka data jest akurat w kalendarzu. Dziś to dziś, wszystko w normie. A jeszcze jutro będzie świętowanie w jakiejś brazylijskiej knajpie na Camden. Jak świętować, to po całości.

Niczym w przedszkolu proponuję częstowanie się cukierkami:

Puchaty rękoczyn

Ostatnio ciągle liftu, skrapy, żurnale. Dawno nie było niczego, co nie z papieru. To się girlandą pochwalę, bo nadarzyło się wyzwanie na Art Piaskownicy. Girlanda jest wyrazem niedawno odkrytej miłości do pomponów, wisi sobie w dużym pokoju, nadając mu klimat wiejskiego festynu. Jest puchata, różowa i moja, o!

Le nudne badziewie

Ja wiedziałam, że tak będzie. Gdy tylko zobaczyłam pracę Vee zapodaną przez worqshop, wiedziałam, że mi nie wyjdzie. To już norma. Nie umiem robić prostych skrapów, na których wszystko widać jak na dłoni. Wychodzi banalna nuda. Papier obklejony mniejszymi papierami. Jak tylko skończyłam liftowanie, przyszła mi do głowy inna koncepcja. Nie wiem, czy wyszłoby lepiej, ale wyobrażam to sobie jako coś ciekawszego. Niestety na razie nie miałam czasu jej zrealizować. Może jeszcze nadrobię. A tymczasem le nudne badziewie:

Psychodela

Czuję się jak po kilku godzinach dźwigania zakupów. Najnowsza liftonoszkowa inspiracja zapodana przez Agi to chyba najbardziej wymagające z dotychczasowych wyzwań. Chyba każda z nas, widząc dzieło Sevriny, lekko zdębiała. Nie dość, że zaszokowało nas mocne zdjęcie, to jeszcze mnogość wszelkich dekoracji na papierze wydawała się nie do ogarnięcia. Zasiadłam z przekonaniem, że coś przecież zrobić trzeba, ale nie ma co liczyć na to, że nagle nauczę się czegoś nowego. A jednak się nauczyłam. Ciapanie białą farbą było dzisiejszego wieczoru moim głównym zajęciem. Gdy coś nie wyszło, szły kolejne ciapnięcia. Papieru Zeszyty II właściwie nie widać, a kartka jest wybitnie ciężka po tym molestowaniu.Choć jestem lata świetlne od oryginału, to cieszę się, że mogłam się czegoś nauczyć. Sama z siebie strasznie bałam się działań z farbami. Zapewne teraz się to zmieni. Ołje. Oto mój pierdzielniczek:

Gorąc

Ależ ten czas leci. Ledwo wrzucę jednego lifta, a już zbliża się czas oddania następnego. Tym razem motywowała nas noomyi, która wybrała kipiącą świeżością pracę Kaori. Aż chciało się liftować. Jak to zwykle bywa, gdy zapał mam zbyt duży, efekt jest mizerny. Chyba najbardziej te gwiazdki (z ziemniaka, hell yeah) mnie wkurzają, trzeba było jednak posprejować, jak na oryginale. Jest więc nieudany pean na cześć ostrych papryczek. Kiedyś nawet nie spoglądałam w ich stronę, ale Luby tak mnie wytresował, że teraz odwiedzającym nas gościom zazwyczaj wypala twarze. Szkoda że te czerwone piękności nie dostały nieco bardziej udanej oprawy.

Jak na szpilkach...

Odliczam dni do wyjazdu, bo jakoś tak bardzo chce mi się oderwać. I choć w Londynie spędzimy niecałe cztery dni, to będziemy razem. W sumie nie powinnam narzekać, bo jakoś tekstów ostatnio nie pisałam zbyt wiele, a za mocno zaległą pracę magisterską wciąż się nie wzięłam. Można wręcz powiedzieć, że opierdzielam się jak nieodpowiedzialna gówniara. Choć właśnie złożyłam dokumenty o drugi w życiu dowód, bo pierwszy niebawem się skończy. Ale mocne postanowienie mam, że trzeba wrócić na dobrą drogę i zakręcić się wokół zleceń. Bo kredyt sam się spłacać nie chce.
Tymczasem w ramach wypełnienia wyjazdowych tęsknot wrzuciłam jeszcze mały wpisik o ostatnim wypadzie do moleskinowego Travel Żurnala. A zaraz, za momencik pojawi się tam kolejny na szczęście.

A na kuchence dochodzi właśnie debiutancka potrawka z królika. Więc może jednak tak całkiem się dziś nie opieprzałam.

Utuszowane paluszki

Jest taka historia rodzinna o tym, jak to mama kiedyś wzięła mnie do pracy w biurze. Oczywiście mniejszą wersję mnie, jakąś kilkuletnią. Był zamierzchły PRL. Mama chciała zaszpanować przed koleżankami z roboty, toteż ubrała mnie w najlepsze ubranka, które dziadek gdzieś z ostępów RFN-u przywiózł do przaśnej ojczyzny. Lans był poważny, koleżanki zieleniały z zazdrości, mama dumna jak paw. Trza się było wziąć do pracy, licząc, że dziecko będzie stało jak posąg i prezentowało ubranka. Ale dziecko trochę zaczęło się nudzić, wiercić. Po jakimś czasie dumna mama odkryła, że lanserskiego dziecka nie ma. Zaczęły się nerwowe poszukiwania. Może kto porwał, jak tak ładnie ubrane było? Czarne myśli rozwiał hurgot w wielkiej, biurowej szafie. Mama otworzyła drzwi i znalazła tam mnie najwyraźniej marzącą o przejściu do świata Narnii. Zanim jednak przeszłam na drugą stronę szafy, postanowiłam pobawić się jej zawartością. Na przykład tuszem do stempli. Czarne były rączki, czarna była buzia. I co najgorsze, czarne było zachodnie ubranko. To chyba bardziej zdołowało mamę niż fakt, że przez kilka najbliższych dni będzie miała murzyńskie dziecko. Tego dnia, by pasować do lanserskiej córeczki, sama ubrała się w lanserski biały kostium. Były lata 80., więc na pewno miał poduchy w ramionach i obcisłą miniówę u dołu. Mamusi zrodziła się w głowie wizja niesienia czarnej mnie przez pół miasta i serce jej struchlało. Na szczęście znalazł się jakiś bohaterski kolega, który zaoferował własnoręczne przetransportowanie brudasa.
To była moja pierwsza przygoda z tuszem do stempli. Przypomniała mi się, gdy skończyłam wczoraj dziubać pracę liftonoszkową. Sama sobie jestem winna tych brudnych paluchów, bo to ja podawałam inspirację. Wybrałam jedno z fajniejszych dzieł mojej skrapowej idolki, Bei Mahan. Naszym wzorem była ta dolna, mocno ostemplowana praca. A moje palce są dzięki temu wyzwaniu totalnie różowe. A żeby jeszcze bardziej się ośmieszyć, powiem w tajemnicy, że gdy początkowo przygotowałam sobie napis na dół pracy, brzmiał 'mummy'. Dobrze, że w porę się zorientowałam...

Nocne igraszki grudniowe

Ja nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się skończyć grudniownik. Obawiam się, że niektóre tematy są po prostu nie dla mnie. Zasiadłam dziś nad kolejnym hurtem, ale na niektóre strony po prostu brak mi pomysłu. Wywlekam zatem to, czego udało mi się dokonać do 2 w nocy. Taa, znowu się lekko zapomniałam.

14. grudnia - Kogo chciałabym przeprosić? Zapewne wiele osób mam za co. Pewnie nawet każdego, kogo znam. Ale chyba najgorsza jestem w stosunku do mojej warszawskiej babci i to jej należą się największe przeprosiny. Babcia jest osobą o trudnym charakterze, przyzna to każdy, kto przebywa z nią przez kilka chwil. Zawsze taka była, ale z biegiem lat jest coraz trudniej. To jednak nie usprawiedliwia moich chamskich odzywek i kłębowiska nieprzyjaznych myśli. Choć chyba nie potrafię być dla niej lepsza, wiem, że powinnam przeprosić.

19. grudnia Życzenia dla bliskich. Zawsze podśmiewałam się z tradycyjnego ciągu zdrowiaszczęściapomyślności, ale z drugiej strony to co jest potrzebne bardziej? W ostatnim czasie nauczyłam się, że naprawdę zdrowie to jedyna rzeczy, której trzeba życzyć wszystkim. Inne rzeczy da się załatwić na własną rękę. Zaczynam mieć przemyślenia jak stare ciotki, które dyskutują o bólach w krzyżu i wrzodach na żołądku.

24. grudnia -  wpis świąteczny powinien być chyba bardziej lotny, ale nie jest. Ot, taki psikus. Kilka fotek i bardzo nietypowe kombinacje kolorystyczne. No cuda, wianki.

 25. grudnia - Świąteczny spacer. Nie ma u nas tradycji jakiegoś specjalnego spacerowania, ale przechadzka była zazwyczaj jakby wymuszona. Na Boże Narodzenie wyruszamy do siostry mojej mamy, co stanowi niezły szmat drogi. Zazwyczaj wszyscy chcą iść pieszo, więc nie mam nic do powiedzenia i ślizgam się upierdliwie przez kolejną godzinę. W tym roku dziadkom zdrowie specjalnie nie pozwala na spacery, a deszczowa pogoda mogłaby popsuć fryzury i pokiereszować futra. Dlatego na szczęście wygrała opcja: samochód.

27. grudnia - Zabawy na śniegu. W tym roku byłoby trudno. Jedyny śnieg, jaki zdarzyło mi się widzieć, poza tym puszkiem, który spadł przed chwilą i już niemal stopniał, leżał na polach podczas naszej kilkugodzinnej jazdy do rodziny. Został więc uwieczniony, napatrzyłam się i absolutnie za ośnieżoną Warszawą nie tęsknię. Choć mogłoby tak w parkach popadać, żeby dzieciaki mogły w ferie na sankach pozjeżdżać. Zamiast tego będzie picie piwa na klatkach i granie w napieprzanki on-line. Ho, ho, ho!

Show me your fejs

A niech będzie, uległam modzie (i namowom Oli). Tzn. strony na fejsie zakładałam już różne, ale nie przyszło mi wcześniej do głowy założyć własnej. Powstrzymałam się jedynie przed własnoręcznym kliknięciem Lubię to! To już zadanie dla tych, którzy faktycznie lubią.
Nie umiem zrobić takiego ładnego, oficjalnego boksu na blogu, więc na razie jest prowizorka. Zapraszam (choć nie przymuszam)!

A teraz biorę się za liftowanie, bo jakoś chyba tempo mnie przerasta.

Po prostu trochę warstw

Ależ tempo liftonoszki narzuciły, w życiu nie przypuszczałam, że będę robić dwa LO w tygodniu. Szczególnie, gdy ktoś stawia takie wyzwanie, jakie wybrała dla nas Tores. Do zliftowania była ta praca Finnabair. Gdy ogarnął nas szok, Tores pocieszyła nas, że to po prostu trochę warstw. Oj, oj. Jak ja widzę prace Finn, nieustannie zadaję sobie pytanie: jak ona to robi??? Odpowiedzi nigdy nie znalazłam, więc przerobiłam pracę po swojemu. Przynajmniej kompozycja jest chyba podobna... Uwaga, wyznanie. Nigdy nie przykleiłam na pracy tylu elementów. I przyznam, że choć początkowo zemdlałam widząc wyzwanie, cieszę się, że Tores nie miała dla nas litości. W życiu sama nie zrobiłabym takiego skrapa.

A następną pracę do liftowania podrzucam ja, więc mam oczywiście sporą tremę.

Winter collection

Trochę to trwało, ale wszystkie świąteczne kartki są już w rękach adresatów. Mogę więc wreszcie je zademonstrować. Pewne przecieki były już wprawdzie w grudniowniku, ale teraz wszystko będzie już jasne. I mam koncepcję, że koniecznie muszę zebrać więcej adresów, bo chciałam wysłać znacznie więcej kartek, a nie wiedziałam gdzie.
Proszę Państwa, oto kolekcja zima-zima 2011.

Słodko

Choć styczeń jest już coraz bardziej zaawansowany, nie ustaję w produkcji grudniownika. Za punkt honoru postawiłam sobie ukończenie go. Może powinnam to wpisać do noworocznych postanowień? Myślicie, że uda mi się jakoś tak do maja z tym uwinąć?
Wypełniłam stronę na 13 grudnia. Mimo rocznicy ogłoszenia stanu wojennego, ten dzień w grudniowniku jest słodki. Zadaniem było pokazanie słodkości, które przygotowuje się na Święta, a u mnie nie ma Wigilii bez babcinych pączków. Staram się zawsze uczestniczyć w napychaniu ich wiśniami i udało mi się w tym roku wstać odpowiednio wcześnie, by zasiąść do pracy.

A przy słodkościach będąc, może ktoś nie zauważył cuksów?

O waleczności papierów Rise & Shine oraz o tym, dlaczego jest słodko

Ja z góry uprzedzam, że to będzie cholernie długa notka, więc kto ma słabe nerwy lub nie lubi czytać tekstów większych niż etykieta na szamponie, lepiej niech od razu zjedzie na koniec. Cierpliwym z góry dziękuję.
A więc (nie zaczyna się zdania od 'a więc') zostałam zaszczycona przeogromnie. Cudowne liftonoszkowe dziewczyny zaprosiły mnie do kolejnej edycji działań liftowych. Juhuuu, jestem w teamie!
Na pierwszy ogień poszła prześliczna praca Janny Warner. Po pierwszym obejrzeniu wydawała się dość prosta do ogarnięcia. Ja, która nigdy nic nie liftowałam, byłam przekonana, że siądę i zrobię. Poświęciłam nie wiem ile czasu wyborowi papieru na tło. Do ostatecznej rozgrywki stanęły trzy kolekcje ILS: Herbaciany Ogród, Zeszyty II oraz Rise&Shine. Tło z pierwszej kolekcji wydało się idealne, więc wygrało w cuglach. Potem niby wszystko fajnie, ciach ciach, lepu lepu. I wyszła kupa. Ale to taka, że oj. Tło okazało się w tym wypadku kompletnie nietrafione. No i co dalej? Wielka akcja wycinania wszystkiego, co przykleiłam i przenoszenia tego na kolejny papier. Tym razem Zeszyt II. Miałam przewagę, bo mogłam sprawdzić, jak całość będzie wyglądać. Spoko pięknie i znowu zonk. Trzeba było na papier lekko chlapnąć farbką. A mnie się paluszek omsknął na spraju i nagle na środku białej kartki znalazła się ogromna czarna plama. Super! Nie pomogło pacianie jej białą farbą, kolejny papier zmarnowany. Z początkowej trójki został już tylko pasiasty Rise&Shine i dobrze, bo okazał się być idealnym tłem. Jego waleczność nie znała granic. By na LO pozostał ślad tych potwornych zmagań, pozostawiłam strzępy Zeszytu, które oderwały się razem z kompozycją zdjęciową. Ku pamięci: najpierw myśl, potem wyklejaj. Co ciekawe, z relacji innych liftonoszek wynika, że one też miały spore problemy z papierami przy tej pracy.
W ostateczności powstało to:

Tym samym załatwiłam kwestię wspominkowego skrapa londyńskiego, jeah.

Ponieważ jestem niezwykle rozczulona faktem bycia liftonoszką, a także rozczula mnie to, że napisałam już ponad 100 notek, że wpadałyście tu już ponad 8000 razy i że podgląda mnie ponad 80 osób, postanowiłam nieco przysłodzić. Ogłaszam cuksy niniejszym. Mam nadzieję, że dacie się skusić. Takie zabawki dla Was wygrzebałam:

Oldskulowa, lekko kiczowata puszeczka np. na guziczki

Dziurkacz z koniczynką i stempelek z serduchem

Garść papierowych kwiatków

Pakiecik dekoracyjnych taśm

Girlanda z filcowych kwiatów, które z pewnością ożywią niejednego skrapa

Mnóstwo patyczków Fimo

12 papierów (m.n. ILS) oraz kartelucha z liczbami, tagami itp.

Zasady bardzo proste (tylko bardzo proszę o ich przestrzeganie, bo żadna to przyjemność, kasować wpisy).
1. Zapisy trwają do 28.02, losowanie odbędzie się 29.02, bo jak mogłabym nie wykorzystać tego dodatkowego dnia :)
2. Umieść bannerek z linkiem do cuksów na bocznym pasku swojego bloga.
3. Zostaw komentarz pod notką.
4. Przyjmowane są tylko zgłoszenia bloggerek (i bloggerów oczywiście).
5. Niestety tylko dla osób z Polski, wysyłka zagraniczna papierów kosztuje straaaasznie dużo :/

No to posłodzone!