Album od niechcenia (Święta?)

Jaki piękny zbieg okoliczności. ILS właśnie zaprezentował kolekcję papierów na Boże Narodzenie, a ja dopiero co postanowiłam rozliczyć się z tą sprzed kilku lat. Papiery Love&Merry urzekły mnie kiedyś do tego stopnia, że nakupiłam ich w mocno przesadzonej ilości. Nie wzięłam pod uwagę, że Święta są raz w roku, a czerwień, podobnie jak beż, nie należy do moich najukochańszych kolorów. Czasem więc używałam jakichś kawałków, ale wciąż papierów było w nadmiarze. Teraz znienacka uznałam, że wykorzystam je hurtowo. Akurat na oprawę czekały fotki z Euro 2012. Euro, kibicowanie, biało-czerwone barwy. No jak nic Love&Merry. Trochę widać, że album powstał głównie dla idei zużycia papierów i wykorzystania wreszcie oczekujących zdjęć. Szczególnie okładka wskazuje na pewnego niechcieja. Ale plan został wykonany - w szufladzie z papierami znacznie spadł udział czerwieni. Jest miejsce na nowe kolekcje.

Wyszło świątecznie tak. Bo w końcu Euro w Polsce to poważne święto.
Obiecuję do kolejnego albumu podejść z większą weną.
A godzina dodania notki to nauczka, by nie drzemać w dzień. Tak się to potem kończy.

Polskaaaaaaa

Mam nadzieję, że jestem teraz gdzieś w jakimś fajnym miejscu i zaczynam właśnie się wydzierać. Nie wiem, bo piszę tę notkę wcześniej i liczę, że Blogger posłusznie opublikuje ją o 20.45.
Nową pomalowaną koszulkę mam na sobie, a na skrapie jeszcze ta przymała.

Rozglądając się po polskich ulicach naprawdę można się jedynie dziwić, że znane sieciówki kompletnie nie pomyślały o ciuchach w najmodniejszych kolorach sezonu. Co by im szkodziła mała biało-czerwona kolekcja?

A teraz wszyscy razem: Polskaaaa, biało-czerwoni!

Gola!

O rany, rany. Zaczęło się. Z każdym dniem coraz częściej dreptałam z nóżki na nóżkę, nie mogąc znieść oczekiwania. I w końcu wczoraj ruszyło. O Euro mówię. Bo mnie piłka bardzo jara, a gdy jeszcze taka impreza jest w naszym kraju, gdy panuje taka radosna atmosfera i gdy mamy szansę kibicować naszym ofiarom losu, to już po prostu szał pał. Niestety mimo wielkich nadziei nie udało się nam zdobyć biletu na żaden mecz. Otwarcie obejrzeliśmy więc w strefie kibica. Gorąco, ciasno, słabo widać. Ale wystarczyła ta fala radości po zdobyciu gola, by cieszyć się, że jest się tą kropką w morzu ludzi. Podjarka z tej imprezy nie opuści mnie przez najbliższy miesiąc, więc obawiam się, że mogę Was tu zanudzać piłkarskimi tematami. O, bo np. właśnie Holandia udupiła i nerwa mam.
Wczorajsze emocje przelewam jak najszybciej.

Wybaczcie jakość zdjęć, postaram się podmienić jak najszybciej. Jedną z wad strefy kibica jest zakaz wchodzenia z aparatami, które nie przypominają małpy z supermarketu. Musiałam odnieść swojego potwora do pracy mojej mamy i teraz jestem pozbawiona sprzętu. Pozostał telefon, który nie jest mistrzem jakości. Ale tak bardzo chciałam się szybko podzielić...

Apdejt: fotki podmienione, choć tym razem pogoda nie chciała pomóc.
 
A jeszcze w ramach oburzenia na brak fajnych koszulek dla pań (ta na zdjęciu pochodzi z gazety, ma cztery lata i trochę z niej wyrosłam), postanowiłam dziś pomachać pędzlem.

Może krzywo, może rozlane, może nie jestem boginią cierpliwości, ale przynajmniej nie jest z Lidla.