Szkiełko i oko

Nie wiem co takiego jest w luty, że niemal na wszystkich blogach jest przestój. U mnie luty wiąże się z jakimś niewyobrażalnym natłokiem zleceń. Ja tam nie narzekam. Ale na wyklejanie czasu ostatnio nie było. W końcu wczoraj trafił mi się jakiś średni dzień z dołem, denną pogodą i kompletnym brakiem weny do pisania. Więc wzięłam się za coś innego.
Innym powodem, dla którego ostatnio nic nie powstaje, jest brak inspirujących zdjęć. Bo w tę pogodę cóż ja mogę fotografować? W nocy miałam ciekawy obiekt, bo jakiś dresiarz postanowił stać na parapecie, drzeć ryja na policję, rzucać ciężkimi przedmiotami w samochody i podpalać wszystko co miał pod ręką. Przy okazji ukazał się mym oczom bezwład naszych służb. Przez pięć albo i siedem godzin z jednej strony stali policjanci, z drugiej straż pożarna i stali, stali, stali. Gapili się, stali. A szczęśliwiec, który zaparkował pod oknem dresiarza patrzył w bólach, jak na jego wypucowane auto leci stołek, garnek i inne rzeczy, które wpadły chłopcu w ręce.
No ale takie atrakcje to w nocy i po ciemku, więc mój reporterski dryg musiał ustąpić możliwościom.

A reporterski dryg trafił w końcu na zapodanego przez worqshop lifta mumkowej pracy. Nie miałam niestety ładniejszego zdjęcia z aparatem, na tym mam minę przypominającą tego dresiarza z bloku na przeciwko. Ale co robić. Mazanie farbą trochę mnie zrelaksowało, oby dziś wróciła wena do pisania.